NR 16 (644) * J ROK L * 22 IV 2007 * TORUŃ

index  |  powrót  |  archiwum

Zgromadzenie Sióstr Świętej Elżbiety

Zgromadzenie Świętej Elżbiety należy do jednego z bardziej znanych zgromadzeń w Polsce. Jego historia zaczęła się 27 września 1842 r. w Nysie na Śląsku, gdy cztery młode kobiety: Klara Wolf, Matylda i Maria Merkert oraz Franciszka Werner, poświęcające się od jakiegoś czasu bezinteresownej opiece nad chorymi, dokonały aktu poświęcenia siebie, swoich najbliższych, chorych i potrzebujących Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Do tej grupy pobożnych i ofiarnych niewiast zaczęły dołączać inne. Początki dzieła były bardzo trudne i poddane wielu próbom. Na skutek niezrozumienia i pomówień, w 1849 r. młode apostołki zostały zmuszone do zaniechania swojej działalności. Jednak już po roku, Maria Merket stawiła czoło trudnościom i podjęła próbę wznowienia posługi wśród chorych i cierpiących. Z pomocą pospieszyła jej Franciszka Werner. Utworzone Stowarzyszenie Świętej Elżbiety szybko przekształciło się w zgromadzenie zakonne otrzymując w 1859 r. zatwierdzenie diecezjalne, a już w 1871 dekret pochwalny papieża Piusa IX.

Matka Maria swoją autentycznością, pogodą ducha i gorąca miłością do chorych i potrzebujących pomocy, pociągała wiele młodych kobiet i dziewcząt do oddania się Bogu w nowym zgromadzeniu zakonnym. W przeciągu 22. lat kierowania zgromadzeniem założyła 90 placówek zakonnych na Śląsku, w Niemczech, Czechach i Szwecji. Przepełniona miłością do Boga, szła przez życie kierowana słowami Chrystusa: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mieście uczynili”(Mt 25,40).

Proces beatyfikacyjny Marii Merkert, który rozpoczął się 19 lutego 1985 r., praktycznie dobiegł już końca. Ojciec Święty Benedykt XVI zatwierdził Dekret o cudzie. Pozostaje już tylko ustalenie daty beatyfikacji.

Obecnie Siostry Elżbietanki, wierne swojemu charyzmatowi, ale otwarte też na potrzeby Kościoła i wyzwania czasu, na wzór swojej patronki – św. Elżbiety Węgierskiej – posługują chorym, samotnym i opuszczonym w szpitalach, hospicjach, domach opieki, a także, jak to czyniła Matka Maria i jej pierwsze towarzyszki, pielęgnują chorych w ich własnych domach. Siostry podejmują także pracę wychowawczą w domach i zakładach dla dzieci; włączają się w pracę duszpasterską w parafiach i w szkołach jako katechetki; posługują w Kuriach biskupich, seminariach duchownych, na misjach. Oprócz wielu placówek w Polsce, Siostry Elżbietanki realizują swoje powołanie w Brazylii, Boliwii, Czechach, Danii, Izraelu, Niemczech, Szwecji, Norwegii, Włoszech, Rosji, Ukrainie, Gruzji i na Litwie.

Przy Zgromadzeniu istnieje Wspólnota Apostolska. Jest to grupa katolików świeckich, oparta na duchowości świętej Elżbiety. Jej członkowie starają się realizować miłość Boga poprzez posługę chorym i potrzebującym, tym z najbliższego otoczenia. Podczas rekolekcji i dni skupienia pogłębiają swoją duchową formację i więź ze Zgromadzeniem.

Na teren obecnej Diecezji Toruńskiej Siostry Elżbietanki przybyły ponad 120 lat temu. Dom zakonny w Toruniu, obecnie Dom Prowincjalny, został erygowany w 1886 r. W 1895 r. siostry przybyły do Chełmży, a po trzech latach powstał dom w Grudziądzu na ulicy Mikołaja z Ryńska. Na początku XX wieku powstała jeszcze placówki w Kowalewie Pomorskim i w Grabiu. Dziesięć lat temu siostry podjęły posługę w Domu Biskupim w Toruniu.

W bieżącym roku przypada 800-lecie urodzin świętej Elżbiety Węgierskiej – patronki Zgromadzenia. Siostrom Elżbietankom życzymy z tej okazji wielu łask Bożych w służbie Chrystusowi ukrytemu w tajemnicy cierpienia i opuszczenia.

s. Nina Irena Filipczyk CSDP
referentka międzyzakonna

© "Głos z Torunia"